m a r i a

Gepubliceerd op 5 mei 2018 19:53

"De stukken van Maria Goos". Een zin die ik menig mens wel eens heb horen zeggen. Meestal vol bewondering, een enkele keer wat sceptisch. Maar smaken mogen verschillen. En... als 'iedereen' het altijd maar zo goed vindt, gaan er (net als ik) een hoop mensen dwarsliggen. Moet ook. Heerlijk. Maar ik ben een liefhebber. Taal is mijn liefde, dus hoe kan ik de dialogen van Maria Goos niet prettig vinden? En wat zou Maria vinden van mijn reeds geschreven dialogen? Een vraag die op de eerste dag van de tweedaagse Masterclass keihard werd beantwoord. "Ze kunnen beter." Oef. Top. Naar huis met veel inzichten, maar vooral met een onrustig gevoel. Malen, wiebelen, een glas wijn drinken. Kan ik wel schrijven? Twee. Glazen dus. Kan ik het wel? Een mail sturen. Met een dialoog op 1 A4'tje. Geen personages, alleen een A en een B. Iets compleet anders. Woelen, stukjes slapen. Dag twee. Met gezonde spanning terug de klas in. Ze pakte mijn werk erbij en liet het voorlezen. "Rebecca................ beeldschoon." En daar was 'Mister Confidence' weer. "Die kant heb je dus ook. Bijzonder.  Ga met beide door." Ik wil dit, maar kan dit dus ook.  En tegelijkertijd denkend: Moest Maria Goos dat bevestigen? Ja, dat mocht Maria Goos graag even bevestigen. De schrijfster van Oud Geld en Pleidooi. En de Familie Avenier. Nu door. Met alle plannen, ideeën, zinnen en dialogen. Ik kan dit. En zo niet. Dan ook. 

 


«   »